غزل های فانی تبریزی

آن را به يقين دولت معشوق به كام است كز شوق لقا مِي زده و سرخوش جام است نوشد چو يكي جرعه شراب از خُم توحيد او را به فنا في الّه حق يك دو سه گام است گر نفس شود رام به افسار رياضت هنگام وصال است و دگر سير تمام است بحري است پر از گوهر جان وادي عرفان در هر قدمش ليك دوصد دانه و دام است تزوير و ريا و حسد و بخل و تكبّر بر سالك سرگشتة حق، جمله حرام است در روز ازل هركه «بلي» گفت به معشوق تا روز ابد دولت معشوق به كام است گفتند بسي از ره حق، عارف و صوفي معلوم نشد پخته كدام است و كه خام است «وحدت» بود از لطف ازل مست و غزلخوان فاني بر آن شاه ادب همچو غلام است...

ادامه مطلب